حداقل الزامات مارجین برای معاملات مارجین در معاملات سهام چیست؟

الحدود/متطلبات مارجین، مبالغی هستند که Broker برای باز کردن و حفظ یک موقعیت اهرمی درخواست می‌کند. این الزامات بسته به ابزار، حوزه قضایی و نوع حساب متفاوت است.

سلب مسئولیت

این توصیه سرمایه‌گذاری نیست. اطلاعات ارائه‌شده فقط برای اهداف آموزشی و اطلاع‌رسانی است و به‌هیچ‌وجه به‌معنای توصیه برای خرید یا فروش هیچ محصول مالی نیست.

نسخه انگلیسی این هشدارهای ریسک معتبر است. ترجمه‌ها فقط برای سهولت ارائه شده‌اند.

الزامات مارجین برای معاملات سهام، مبالغی است که کارگزار از شما می‌خواهد برای افتتاح و حفظ یک موقعیت اهرمی وام‌دار واریز کنید. این الزامات توسط کارگزار، نهاد ناظر، و نوع حساب تریدر تعیین می‌شود و برنامه/جدول منتشرشده توسط کارگزار منبعِ حقیقت است. بیشتر تریدرها می‌توانند برای یک موقعیت ساده در سهام، محاسبه را در ذهن انجام دهند، اما این جدول می‌تواند برای معاملات اختیار (options)، سهام شرکت‌های کوچک (small-cap)، و برای تریدرهایی که واجد شرایط وضعیت حرفه‌ای هستند پیچیده باشد.

دو الزام اصلی مارجین

اولین الزام، مارجین اولیه است؛ یعنی سپرده‌ای که معامله‌گر باید برای باز کردن موقعیت ارائه کند. مارجین اولیه به‌صورت درصدی از ارزش موقعیت بیان می‌شود و توسط نهاد ناظر و Broker تعیین می‌گردد. برای یک سهم بزرگِ آمریکایی با مارجین اولیه 50% برای خرده‌فروشی، یک موقعیت 10,000 یورویی به سپرده 5,000 یورویی نیاز دارد.

دومین الزام، مارجین نگهداری است؛ یعنی حداقل حقوق صاحبان حسابی که معامله‌گر باید در حساب حفظ کند، در حالی که موقعیت در حال حرکت است. مارجین نگهداری معمولاً از مارجین اولیه کمتر است و سطحی است که در آن «مراجعه به مارجین» (margin call) فعال می‌شود. برای یک سهم بزرگِ آمریکایی با مارجین اولیه 50% و مارجین نگهداری 25%، موقعیت با سپرده 5,000 یورویی باز می‌شود و margin call زمانی فعال می‌گردد که حقوق معامله‌گر به 25% از ارزش موقعیت سقوط کند.

تفاوت بین مارجین اولیه و مارجین نگهداری، «مسیر پیش‌رو» (runway) معامله‌گر است. مارجین اولیه 50% با مارجین نگهداری 25% به معامله‌گر 50% از runway را قبل از margin call می‌دهد. مارجین اولیه 50% با مارجین نگهداری 40% فقط 20% از runway را به معامله‌گر می‌دهد. جدول زمان‌بندیِ منتشرشده توسط Broker به معامله‌گر می‌گوید runway چقدر است و معامله‌گر باید برای فشرده‌ترین زمان‌بندی‌ای که Broker ارائه می‌کند برنامه‌ریزی کند.

متغیرهایی که الزامات را تغییر می‌دهند

نرخ مارجین اولیه یک عدد واحد نیست. این نرخ بسته به ابزار، حوزهٔ قضایی، نوع حساب تریدر و گاهی سطح تجربهٔ تریدر متفاوت است. سهام بزرگِ ایالات متحده با نقدشوندگی بالا و ارزش بازار بالا، کمترین نرخ‌ها را دارند. سهام کوچک‌ترِ ایالات متحده، سهام small-cap و سهامی با نوسان بالا نرخ‌های بالاتری دارند. ETFها معمولاً مانند سبد داراییِ زیربنایی در نظر گرفته می‌شوند. آپشن‌ها برنامهٔ مارجین جداگانه‌ای دارند که اغلب با یک مدل سناریومحور محاسبه می‌شود.

حوزهٔ قضایی اهمیت دارد، زیرا نهادهای ناظر در مناطق مختلف سقف‌های متفاوتی تعیین می‌کنند. ESMA در اتحادیهٔ اروپا اهرمِ خرده‌فروشی را برای سهام بزرگ در 1:5 محدود می‌کند که معادل 20% مارجین اولیه است. FCA در بریتانیا نیز سقف‌های مشابهی دارد. ASIC در استرالیا قوانین خود را سخت‌گیرانه‌تر کرده تا با آن‌ها هم‌راستا شود. Brokerهای خارج از کشور ممکن است اهرم بالاتری ارائه دهند، اما حمایت‌های نظارتی در آن‌ها ضعیف‌تر است.

نوع حساب اهمیت دارد، زیرا حساب‌های حرفه‌ای و حساب‌های سازمانی برنامه‌های مارجین متفاوتی نسبت به حساب‌های خرده‌فروشی دارند. تریدری که تحت MiFID II به‌عنوان مشتری حرفه‌ای واجد شرایط باشد می‌تواند برای اهرم بالاتر درخواست دهد، اما تریدر باید معیارها را داشته باشد؛ معیارهایی که شامل حداقل اندازهٔ معامله، حداقل اندازهٔ پرتفوی و تجربهٔ کاری مرتبط است.

نقش اندازه موقعیت

اندازه موقعیت انتخابِ تریدر است و الزامات مارجین با اندازه مقیاس می‌شود. یک موقعیت ۱۰٬۰۰۰ یورویی با مارجین اولیه ۲۰٪ به ۲٬۰۰۰ یورو سپرده نیاز دارد. یک موقعیت ۵۰٬۰۰۰ یورویی با همان مارجین اولیه ۲۰٪ به ۱۰٬۰۰۰ یورو سپرده نیاز دارد. حساب تریدر باید حداقل به اندازه مبلغ سپرده، موجودی نقدی داشته باشد پیش از اینکه معامله ثبت شود، و کارگزار اگر حساب نقدینگی کافی نداشته باشد، اجازه انجام معامله را نمی‌دهد.

اندازه موقعیت رایج‌ترین اشتباه در محاسبه مارجین است. تریدری که می‌خواهد یک موقعیت ۵۰٬۰۰۰ یورویی با مارجین اولیه ۲۰٪ بگیرد، به ۱۰٬۰۰۰ یورو سپرده نیاز دارد و حساب باید حداقل آن مقدار را به‌صورت نقدی داشته باشد. تریدری که نقدینگی لازم را نداشته باشد توسط کارگزار رد می‌شود، یا مجبور می‌شود یک موقعیت دیگر را ببندد تا نقدینگی آزاد شود.

نقش وثیقه‌های واجد شرایط

الزام مارجین می‌تواند با پول نقد یا با اوراق بهادارِ قابل‌مارجین تأمین شود. معامله‌گری که ۱۰٬۰۰۰ یورو پول نقد و ۲۰٬۰۰۰ یورو اوراق بهادارِ قابل‌مارجین دارد، می‌تواند الزام ۱۰٬۰۰۰ یورویی مارجین را به هر دو روش برآورده کند. کارگزار معمولاً پول نقد را ترجیح می‌دهد، اما اگر اوراق در فهرست واجد شرایط باشند، کارگزار آن‌ها را می‌پذیرد.

فهرست اوراق بهادارِ قابل‌مارجین در وب‌سایت کارگزار منتشر می‌شود و با گذر زمان تغییر می‌کند. معامله‌گری که قصد دارد از اوراق برای تأمین الزام مارجین استفاده کند، باید پیش از ثبت معامله، فهرست را بررسی کند. اوراقی که امروز در فهرست قرار دارد ممکن است فردا حذف شود، به‌ویژه در بازاری نوسانی.

حاشیه نگهداری و اخطار مارجین

حاشیه نگهداری سطحی است که در آن اخطار مارجین فعال می‌شود. این اخطار، اعلانی از طرف Broker است که در آن اعلام می‌شود حقوق صاحبان سهامِ معامله‌گر از حاشیه نگهداری پایین‌تر آمده و معامله‌گر یک بازه زمانی مشخص (معمولاً ۲۴ تا ۷۲ ساعت) دارد تا پول نقد بیشتری واریز کند، بخشی از موقعیت را ببندد، یا هر دو کار را انجام دهد. اگر معامله‌گر پاسخ ندهد، Broker موقعیت را در بدترین قیمتِ در دسترس می‌بندد و هزینه‌ای دریافت می‌کند.

حاشیه نگهداری معمولاً به‌صورت درصدی از ارزش موقعیت بیان می‌شود و در وب‌سایت Broker منتشر می‌گردد. معامله‌گری که یک موقعیت اهرمی دارد باید پیش از باز کردن موقعیت، حاشیه نگهداری و روند اخطار مارجین را بداند، نه بعد از آن. معامله‌گری که حاشیه نگهداری را فقط زمانی متوجه می‌شود که اخطار مارجین فعال شده، همان معامله‌گری است که مجبور می‌شود در بدترین لحظه موقعیت را ببندد.

چگونه الزامات مارجین را برای یک معاملهٔ مشخص محاسبه کنیم

محاسبه این است: اندازهٔ پوزیشن × نرخ اولیهٔ مارجین. برای یک پوزیشن ۱۰٬۰۰۰ یورویی در یک سهم بزرگِ آمریکایی با مارجین اولیهٔ ۲۰٪، الزامات مارجین ۲٬۰۰۰ یورو است. معامله‌گر باید پیش از ثبت معامله، حداقل ۲٬۰۰۰ یورو در حساب به‌صورت نقد یا اوراق بهادار واجد شرایطِ مارجین داشته باشد. معمولاً بلیت/برگهٔ سفارشِ Broker پیش از تأیید معامله، الزامات مارجین را نشان می‌دهد و معامله‌گر می‌تواند عدد را با جدولِ منتشرشدهٔ Broker بررسی کند.

برای یک معاملهٔ پیچیده‌تر، محاسبه این است: اندازهٔ پوزیشن × نرخ اولیهٔ مارجین برای هر «لگ»، که سپس جمع می‌شود. برای یک استراتژی اسپردِ اختیار معامله، مارجین اولیه معمولاً هزینهٔ اسپرد به‌علاوهٔ درصدی از دارایی پایه است، و ماشین‌حساب مارجینِ گزینه‌های Broker جزئیات را مدیریت می‌کند. برای یک پوزیشن آتی، مارجین اولیه توسط بورس تعیین می‌شود و صفحهٔ محصولِ Broker نرخ را نشان می‌دهد.

منابع مرتبط

از کجا شروع کنید

اگر در حال محاسبهٔ الزامات مارجین برای یک معاملهٔ مشخص هستید، مفیدترین عدد، نرخ مارجین اولیهٔ منتشرشده توسط Broker برای آن ابزار است. راهنمای مقایسهٔ Broker ما، میزان اهرم و ابزارهای واجد شرایط را در هر Broker نشان می‌دهد؛ و این دو مورد با هم مشخص می‌کنند پیش از انجام معامله، الزامات مارجین چگونه خواهد بود.