Ini bukan nasihat pelaburan. Maklumat yang diberikan adalah untuk tujuan pendidikan dan maklumat sahaja serta tidak membentuk cadangan untuk membeli atau menjual mana-mana produk kewangan.
Menggunakan leverage untuk mengurus liabiliti kedengaran seperti langkah yang luar biasa, tetapi amalan ini lebih biasa berbanding gambaran yang diberikan. Seorang trader yang meminjam dengan menjadikan portfolio sebagai cagaran untuk membiayai bayaran pendahuluan, untuk merapatkan jurang aliran tunai, atau untuk membiayai semula hutang yang kosnya lebih tinggi sedang menggunakan leverage untuk mengurus liabiliti. Persoalannya ialah sama ada urus niaga itu berbaloi, dan jawapannya bergantung pada kos leverage, kos alternatif, serta risiko yang dikenakan oleh posisi berleveraj terhadap baki portfolio.
Apa maksud sebenar “menggunakan leverage untuk mengurus liabiliti”
Liabiliti ialah apa-apa sahaja yang anda berhutang. Contohnya gadai janji, pinjaman margin, bil cukai, margin call, pembelian tertunda. Mengurus liabiliti dengan leverage bermaksud meminjam dengan terma yang lebih baik untuk menangani liabiliti tersebut, bukannya menjual aset atau mengurangkan tunai. Versi yang paling biasa ialah pinjaman margin: Broker meminjamkan wang tunai berdasarkan portfolio peniaga, peniaga menggunakan wang tunai itu untuk membiayai pembelian atau melangsaikan hutang yang berkos lebih tinggi, dan peniaga membayar faedah ke atas pinjaman tersebut.
Kes penggunaan ini bukan sekadar teori. Seorang peniaga yang mempunyai gadai janji berkos rendah dan portfolio saham yang membayar dividen boleh meminjam terhadap portfolio pada kadar margin yang lebih rendah daripada kadar gadai janji, dan menggunakan wang tunai itu untuk melangsaikan gadai janji. Kesan bersihnya ialah kos modal campuran yang lebih rendah. Risikonya ialah apabila portfolio mengalami penurunan (drawdown), ia boleh mencetuskan margin call, dan peniaga terpaksa menjual pada saat yang paling teruk.
Hujah untuk menggunakan leverage dengan cara ini
Kes paling kukuh ialah arbitraj kos modal. Jika kos pinjaman margin adalah lebih rendah daripada kos alternatif, urus niaga itu berbaloi dilakukan. Seorang peniaga dengan gadai janji 7% dan kadar margin 5% mempunyai kelebihan spread 2%. Membayar balik gadai janji menggunakan pinjaman margin mengurangkan kos modal campuran sebanyak 2% setahun, dan urus niaga ini tidak bergantung pada pulangan portfolio.
Kes kedua ialah merapatkan jurang aliran tunai. Seorang peniaga yang mempunyai aliran masuk masa depan yang diketahui (bonus, jualan hartanah, invois tertunda) dan liabiliti semasa boleh menggunakan pinjaman margin untuk merapatkan jurang tersebut. Kos pinjaman ialah kos “bridging”, dan kosnya kecil berbanding kos kerana terlepas pembayaran atau peluang yang terlepas.
Kes ketiga ialah mengekalkan aset atas sebab cukai atau strategi. Seorang peniaga yang tidak mahu menjual saham berasas rendah boleh menggunakan pinjaman margin terhadap kedudukan tersebut untuk membiayai pembelian. Kos pinjaman ialah kos pembiayaan, dan kos menjual saham itu ialah bil cukai. Urus niaga itu berbaloi jika kos pembiayaan lebih rendah daripada kos cukai.
Kes menentang penggunaan leverage dengan cara ini
Kes utama menentang ialah risiko yang tidak simetri. Penurunan nilai 30% pada portfolio mengurangkan nilai bersih peniaga sebanyak 30% pada bahagian yang tidak menggunakan leverage, dan pada bahagian yang menggunakan leverage, penurunan nilai itu didarab dengan nisbah leverage. Jika portfolio jatuh 30% dan leverage ialah 2×, bahagian yang menggunakan leverage jatuh 60%. Peniaga dipaksa untuk memilih antara menjual pada paras terendah, menambah wang tunai untuk memenuhi margin call, atau gagal bayar pinjaman. Tiada satu pun daripada hasil tersebut yang baik.
Kes kedua menentang ialah had kawal selia. Di sesetengah bidang kuasa, had leverage runcit untuk saham utama ialah 1:5. Di tempat lain, ia ialah 1:2. Had ini ditetapkan oleh pengawal selia, bukan oleh peniaga, dan penurunan nilai portfolio yang tidak akan mencetuskan margin call dalam satu bidang kuasa boleh mencetuskan margin call dalam bidang kuasa yang lain. Peniaga sepatutnya merancang untuk bidang kuasa yang paling ketat yang mungkin dikenakan.
Kes ketiga menentang ialah kos pinjaman berbanding alternatif. Pinjaman margin pada 6% bukanlah murah, dan gadai janji pada 4% tidaklah mahal. Kes arbitraj adalah nyata, tetapi spread perlu cukup luas untuk berbaloi dengan risiko tambahan kepada portfolio. Spread 1% tidak mengubah keadaan. Spread 3% melakukannya.
Kes keempat menentang ialah pengkompaunan kos. Pinjaman margin dibayar setiap hari, dan kos dimasukkan dalam P&L peniaga. Peniaga mungkin tidak melihat kos itu sebagai item baris yang berasingan, tetapi kos itu tetap wujud. Kadar margin 5% pada posisi leverage 2× ialah “drag” 5% ke atas modal peniaga setiap tahun, di samping kos aset asas.
Cara membuat keputusan
Keputusan bergantung pada tiga angka. Kos leverage. Kos alternatif. Risiko penurunan (drawdown) yang akan mencetuskan panggilan margin. Jika perbezaan kos adalah positif dan luas, risiko drawdown adalah rendah, dan liabiliti adalah jelas, urus niaga itu berbaloi dilakukan. Jika mana-mana satu daripada tiga perkara itu tidak menguntungkan, urus niaga itu tidak berbaloi dilakukan.
Disiplin yang berguna ialah menetapkan saiz pinjaman kepada sebahagian kecil daripada portfolio. Pinjaman 10% terhadap portfolio ialah pelarasan kecil dengan seretan (drag) yang kecil dan risiko drawdown yang kecil. Pinjaman 50% ialah pelarasan besar dengan seretan yang besar dan risiko drawdown yang besar. Saiz pinjaman haruslah yang paling kecil untuk mencapai matlamat, bukan yang paling besar yang Broker akan benarkan.
Sumber berkaitan
Tempat untuk bermula
Jika anda menilai broker untuk pinjaman margin terhadap portfolio, ciri paling penting ialah kadar margin, margin penyelenggaraan, cagaran yang layak, dan polisi panggilan margin. Perbandingan broker kami menyenaraikan kadar margin dan cagaran yang layak di setiap broker, yang bersama-sama menunjukkan kos dan tahap risiko sebelum anda membiayai pinjaman tersebut.