Dit is geen beleggingsadvies. De verstrekte informatie is uitsluitend bedoeld voor educatieve en informatieve doeleinden en vormt geen aanbeveling om een financieel product te kopen of te verkopen.
De schuld-tot-eigen-vermogensratio (D/E) is een financiële maatstaf die meet hoe een bedrijf zijn activiteiten financiert: via schuld (geleend geld) of via eigen vermogen (investering van aandeelhouders). De ratio wordt berekend door de totale verplichtingen van het bedrijf te delen door het eigen vermogen van de aandeelhouders. Een hoge D/E-ratio betekent dat het bedrijf schuld gebruikt om zijn groei te financieren, en een lage D/E-ratio betekent dat het bedrijf leunt op eigen vermogen.
De maatstaf wordt door beleggers gebruikt om de financiële hefboom van het bedrijf en het risico op wanbetaling van het bedrijf te beoordelen. Een bedrijf met een hoge D/E-ratio is meer blootgesteld aan rentewijzigingen, aan een neergang in het bedrijf en aan het risico op faillissement. Een bedrijf met een lage D/E-ratio is voorzichtiger gefinancierd en het bedrijf is minder blootgesteld aan de kosten van schuldendienst.
Wat de ratio je vertelt
Een D/E-ratio van 1 betekent dat het bedrijf gelijke hoeveelheden schuld en eigen vermogen heeft. Een ratio van 2 betekent dat het bedrijf twee keer zoveel schuld heeft als eigen vermogen. Een ratio van 0,5 betekent dat het bedrijf de helft zoveel schuld heeft als eigen vermogen. De ratio verschilt per sector en de “goede” of “slechte” ratio hangt af van het sectorgemiddelde.
Een nutsbedrijf (stabiele kasstromen, voorspelbare omzet) kan een hogere D/E-ratio dragen dan een technologiebedrijf (volatiele kasstromen, onzekere omzet). De D/E-ratio moet worden vergeleken met het sectorgemiddelde, niet met een absolute drempel.
De D/E-ratio vertelt je ook iets over de financiële hefboom van het bedrijf. Een bedrijf met een D/E-ratio van 2 heeft twee keer zoveel schuld als eigen vermogen, en het bedrijf gebruikt het geleende geld om het rendement op eigen vermogen te versterken. De financiële hefboom werkt op dezelfde manier als margin leverage in een handelsaccount: hij vergroot zowel de winstkansen als de risico’s.
Zo bereken je het
De D/E-ratio is totale verplichtingen gedeeld door het eigen vermogen. Totale verplichtingen omvatten zowel kortlopende schuld (verschuldigd binnen één jaar) als langlopende schuld (verschuldigd na één jaar). Het eigen vermogen is het verschil tussen de totale activa van het bedrijf en de totale verplichtingen.
Een bedrijf met €500 miljoen aan totale verplichtingen en €250 miljoen aan eigen vermogen heeft een D/E-ratio van 2 (€500 miljoen / €250 miljoen). Een bedrijf met €100 miljoen aan totale verplichtingen en €500 miljoen aan eigen vermogen heeft een D/E-ratio van 0,2 (€100 miljoen / €500 miljoen). Het eerste bedrijf heeft een hoge financiële hefboomwerking; het tweede bedrijf heeft een lage financiële hefboomwerking.
De variatie per sector
De gemiddelde D/E-ratio verschilt aanzienlijk per sector. De financiële sector (banken, verzekeringsmaatschappijen, beleggingsinstellingen) heeft de hoogste D/E-ratio's, omdat het bedrijfsmodel van de sector is gebaseerd op lenen en uitlenen. Een bank met een D/E-ratio van 10 is normaal; een bank met een D/E-ratio van 2 zou ondergehefboomd zijn.
De technologiesector heeft de laagste D/E-ratio's, omdat de bedrijven kasstroom genereren uit bedrijfsactiviteiten en geen schuld nodig hebben om groei te financieren. Een technologiebedrijf met een D/E-ratio van 0,1-0,3 is gebruikelijk; een technologiebedrijf met een D/E-ratio boven 1 wordt beschouwd als sterk gehefboomd.
De industriesector en de energiesector (utilities) liggen ertussenin, met typische D/E-ratio's van 1-2 voor industrials en 2-4 voor utilities. De variatie wordt bepaald door de kapitaalintensiteit van de sector en de stabiliteit van de kasstromen.
De beperkingen van de ratio
De D/E-ratio heeft twee belangrijke beperkingen. De eerste is dat de ratio gebruikmaakt van boekwaarden (de waarden op de balans), niet van marktwaarden (de waarden die de markt toekent aan de activa en het eigen vermogen). Een bedrijf met een goed gewaardeerd merk en een sterke marktpositie kan een laag boekhoudkundig eigen vermogen en een hoge D/E-ratio hebben, zelfs als de werkelijke financiële positie van het bedrijf sterker is.
De tweede is dat de ratio geen onderscheid maakt tussen goede schuld en slechte schuld. Een bedrijf dat geld leent om te investeren in een project met een hoog rendement (een uitbreiding van een fabriek, een nieuwe productlijn, een overname) heeft een D/E-ratio die tijdelijk hoger ligt, maar de schuld is productief. Een bedrijf dat geld leent om het dividend te betalen of om de operationele verliezen te dekken, heeft een D/E-ratio die om een destructieve reden hoger ligt.
Zo gebruik je de ratio bij aandelentrading
De trader die een aandeel evalueert, moet de D/E-ratio (Debt-to-Equity) bekijken als een van de verschillende maatstaven, naast de winst, de omzetgroei, de winstmarge en de vrije kasstroom. Een D/E-ratio die aanzienlijk boven het branchegemiddelde ligt, is een rode vlag en de trader moet onderzoeken waarom de leverage (hefboomwerking) zo hoog is.
De trader die een leveraged positie overweegt in een aandeel met een hoge D/E-ratio, moet voorzichtig zijn, omdat de financiële leverage van het bedrijf de volatiliteit van het aandeel versterkt. Een kleine daling van de omzet of een kleine stijging van de rente kan een grote impact hebben op de winst van een bedrijf met een hoge D/E-ratio, en die impact op de winst wordt weerspiegeld in de koers van het aandeel.
Gerelateerde bronnen
Waar te beginnen
Als je de D/E-ratio (Debt-to-Equity) van een bedrijf beoordeelt, is de meest nuttige eerste stap om de ratio te vergelijken met het branchegemiddelde en met de historische trend van het bedrijf. Onze broker comparison bevat de onderzoekstools en de screeners bij elke broker, die samen laten zien hoe de financiële gegevens eruitzien voordat je de trade plaatst.