Zalety i wady korzystania z dzwigni finansowej w celu zarzadzania zobowiazaniami w handlu akcjami

Dzwignia moze sfinansowac duzy zakup, refinansowac dlug lub przelaczyc lukę w przeplywach pienieznych, a ten sam instrument moze w wyniku spadku zniszczyc bazowy aktyw.

Zastrzezenie

To nie jest porada inwestycyjna. Podane informacje mają wyłącznie charakter edukacyjny i informacyjny oraz nie stanowią rekomendacji do kupna ani sprzedaży jakiegokolwiek produktu finansowego.

Angielska wersja tych ostrzezen dotyczacych ryzyka jest wiarygodna. Tlumaczenia sa dostarczane wylacznie w celu ulatwienia.

Uzywanie dzwigni do zarzadzania zobowiazaniem brzmi jak nietypowy ruch, ale praktyka ta jest czestsza, niz sugeruje takie ujecie. Tradyder, ktory pozyczka pod zastaw portfela, aby sfinansowac wplate wstepna, przelaczyc lukę w przeplywach pienieznych albo refinansowac dlug o wyzszym koszcie, stosuje dzwignie do zarzadzania zobowiazaniem. Pytanie brzmi, czy taka transakcja jest warta zachodu, a odpowiedz zalezy od kosztu dzwigni, kosztu alternatywy oraz ryzyka, jakie pozycja z dzwignia przenosi na reszte portfela.

Co tak naprawde oznacza „wykorzystywanie dzwigni do zarzadzania zobowiazaniami”

Zobowiazanie to wszystko, co masz do zaplaty. Hipoteka, pozyczka na marzy, rachunek podatkowy, wezwanie do uzupelnienia marzy, odroczony zakup. Zarzadzanie zobowiazaniem za pomoca dzwigni oznacza zaciagniecie zobowiazania na korzystnych warunkach, aby poradzic sobie z zobowiazaniem, zamiast sprzedawac aktywo lub uszczuplac srodki pieniezne. Najbardziej powszechna wersja to pozyczka na marzy: Broker pozyczka gotowke w oparciu o portfel tradera, trader uzywa gotowki do sfinansowania zakupu lub do splacenia dlugu o wyzszym koszcie, a trader placi odsetki od pozyczki.

Zastosowanie nie jest tylko teoretyczne. Trader z tania hipoteka i portfelem akcji przynoszacych dywidendy moze pozyczyc pod zastaw portfela po stopie marzy ponizej stopy procentowej hipoteki i uzyc tej gotowki do splacenia hipoteki. Efektem netto jest nizszy, sredni wazony koszt kapitalu. Ryzyko polega na tym, ze spadek wartosci portfela (drawdown) wywoluje wezwanie do uzupelnienia marzy i trader zostanie zmuszony do sprzedazy w najgorszym momencie.

Argumenty za stosowaniem dzwigni w ten sposob

Najmocniejszy argument to arbitraz kosztu kapitalu. Jesli koszt pozyczki z depozytu (margin) jest nizszy niz koszt alternatywy, transakcja ma sens. Tradyder z kredytem hipotecznym na 7% i stawka depozytu (margin) na 5% ma przewage w postaci 2% spreadu. Splata kredytu hipotecznego pozyczka z depozytu (margin) obniza laczny koszt kapitalu o 2% rocznie, a transakcja jest niezalezna od zwrotu portfela.

Drugim przypadkiem jest pomostowanie luki w przeplywach pienieznych. Tradyder dysponujacy znanym przyszlym naplywem (premia, sprzedaz nieruchomosci, odroczona faktura) i biezaca zobowiazaniem moze uzyc pozyczki z depozytu (margin), aby „przepchnac” lukę. Koszt pozyczki to koszt pomostu, a jest on niewielki w porownaniu z kosztem nieterminowej platnosci lub utraconej okazji.

Trzecim przypadkiem jest zachowanie aktywa ze wzgledow podatkowych lub strategicznych. Tradyder, ktory nie chce sprzedac akcji o niskiej podstawie kosztowej (low-basis), moze uzyc pozyczki z depozytu (margin) zabezpieczonej na tej pozycji, aby sfinansowac zakup. Koszt pozyczki to koszt finansowania, a koszt sprzedazy akcji bylby rachunkiem podatkowym. Transakcja ma sens, jesli koszt finansowania jest nizszy niz koszt podatkowy.

Argumenty przeciwko używaniu dźwigni w ten sposób

Główny argument przeciwko temu to asymetryczne ryzyko. Spadek wartości portfela o 30% obniża majątek netto tradera o 30% w części niewykorzystującej dźwigni, a w części wykorzystującej dźwignię spadek jest mnożony przez współczynnik dźwigni. Jeśli portfel spadnie o 30%, a dźwignia wynosi 2×, część objęta dźwignią spadnie o 60%. Tradera zmusza się do wyboru między sprzedażą na dołku, dopłaceniem gotówki w celu spełnienia wezwania do uzupełnienia depozytu (margin call) albo niewywiązaniem się z zobowiązania wobec pożyczki. Żaden z tych scenariuszy nie jest dobry.

Drugi argument przeciwko temu to regulacyjny limit. W niektórych jurysdykcjach limit dźwigni dla klientów detalicznych wynosi 1:5 dla głównych akcji. W innych jest to 1:2. Sufit jest ustalany przez regulatora, a nie przez tradera, i spadek wartości portfela, który w jednej jurysdykcji nie wywołałby margin call, może wywołać go w innej. Tradera powinien planować pod kątem najbardziej restrykcyjnej jurysdykcji, jakiej może podlegać.

Trzeci argument przeciwko temu to koszt pożyczki w relacji do alternatywy. Pożyczka na depozyt (margin loan) na poziomie 6% nie jest tania, a kredyt hipoteczny na 4% nie jest drogi. Argument arbitrażowy jest realny, ale spread musi być na tyle szeroki, by opłacało się ponosić dodatkowe ryzyko dla portfela. Spread 1% nie robi różnicy. Spread 3% już tak.

Czwarty argument przeciwko temu to narastanie kosztu (compounding). Pożyczka na depozyt jest spłacana codziennie, a koszt jest uwzględniany w P&L tradera. Tradera może nie postrzegać kosztu jako wyodrębnionej pozycji, ale koszt jest realny. Stawka 5% od depozytu dla pozycji z dźwignią 2× oznacza 5% „hamulca” dla kapitału tradera rocznie, oprócz kosztu bazowych aktywów.

Jak podjąć decyzję

Decyzja opiera się na trzech liczbach. Koszt dzwigni. Koszt alternatywy. Ryzyko obsunięcia (drawdown), które uruchomi wezwanie do uzupełnienia depozytu (margin call). Jeśli różnica kosztów jest dodatnia i szeroka, ryzyko obsunięcia jest niskie, a zobowiązanie jest dobrze zdefiniowane, transakcja jest warta wykonania. Jeśli którekolwiek z trzech jest niekorzystne, transakcja nie jest warta wykonania.

Przydatną dyscypliną jest dobieranie wielkości pożyczki do małego ułamka portfela. Pożyczka na poziomie 10% wobec portfela to niewielka korekta z niewielkim „hamowaniem” (drag) i małym ryzykiem obsunięcia. Pożyczka na poziomie 50% to duża korekta z dużym „hamowaniem” i dużym ryzykiem obsunięcia. Wielkość pożyczki powinna być najmniejsza, która pozwala osiągnąć cel, a nie największa, na jaką pozwoli broker.

Powiązane zasoby

Od czego zacząć

Jeśli oceniasz brokerów pod kątem pożyczki na marży zabezpieczonej portfelem, najważniejsze cechy to oprocentowanie marży, minimalny wymagany poziom marży (maintenance margin), kwalifikujące się zabezpieczenie oraz polityka dotycząca wezwania do uzupełnienia depozytu (margin call). Nasze porównanie brokerów zawiera stawki marży i kwalifikujące się zabezpieczenie u każdego brokera, co razem pozwala ocenić, jakie będą koszty i ryzyko, zanim zasilisz pożyczkę.