To nie jest porada inwestycyjna. Podane informacje mają wyłącznie charakter edukacyjny i informacyjny oraz nie stanowią rekomendacji do kupna ani sprzedaży jakiegokolwiek produktu finansowego.
Produkty lewarowane niosą ze sobą kilka odrębnych ryzyk, a ryzyka występują częściej niż odpowiadające im potencjalne korzyści. Poniższa lista przedstawia kolejność według częstotliwości wśród inwestorów detalicznych i jest w przybliżeniu uporządkowana według tego, w jakiej kolejności ryzyka „wyłapują” tradera. Nowy trader najczęściej zostaje złapany przez dzienny „drag” wynikający z resetu. Doświadczony trader częściej wpada w ryzyko luki lub w pułapkę behawioralną.
Dzienne „drag” związane z resetem
Dzienne „drag” związane z resetem to najpowszechniejsze ryzyko i zarazem najbardziej podstępne. Produkt lewarowany, który celuje w dzienny wielokrotność instrumentu bazowego, dokonuje ponownego dostosowania na zamknięciu. Na rynku płaskim lub chaotycznym (choppy) dzienny reset działa w sposób, który powoduje zwrot niższy niż skumulowany zwrot instrumentu bazowego. Efekt jest niewielki w skali dnia i duży w skali tygodni.
„Drag” jest najbardziej widoczny na rynku bocznym o wysokiej zrealizowanej zmienności. W efekcie następuje powolny spadek wartości, którego trader nie widzi w dziennym P&L, ale który narasta w miesięcznym P&L. Trader, który utrzymuje przez rok 2× lewarowany ETF na S&P 500 na rynku chaotycznym, może uzyskać zwrot znacznie poniżej 2× zwrotu instrumentu bazowego, czasem ujemny.
Ryzyko luki
Ryzyko luki to drugie najczesciej wystepujace ryzyko. Produkt jest rebalansowany na zamknieciu, ale trader moze utrzymywac pozycje przez luke przy kolejnym otwarciu. Luka w dol o 3% na instrumencie bazowym powoduje strate 6% na produkcie lewarowanym 2×, zanim trader zdazy zareagowac.
Ryzyko luki jest najbardziej dotkliwe w weekend, w dniu wolnym lub podczas znanego wydarzenia. Trader jest narażony na luke przez caly zamkniety okres, a produkt lewarowany wzmacnia luke. Rozwiazaniem jest wyjscie z pozycji przed znanym wydarzeniem albo dobranie wielkosci pozycji pod ryzyko luki, a nie pod dzienne ryzyko.
Koszt finansowania
Koszt finansowania to trzecie najczesciej wystepujace ryzyko. Produkt lewarowany utrzymywany przez noc wyplaca stope finansowania od pozyczonej czesci. Stopa jest publikowana na stronie produktu u brokera i nalicza sie codziennie. Dla pozycji lewarowanej 2× koszt finansowania wynosi w przyblizeniu polowe stawki marzy brokera. W skali roku koszt jest juz istotny.
Koszt finansowania jest najczesciej wskazywanym powodem, dla ktorego produkty lewarowane osiagaja gorsze wyniki niz instrument bazowy w dlugich horyzontach czasowych. Koszt nie jest widoczny w dziennym P&L, ale ujawnia sie w zwrocie na koniec roku. Rozwiazaniem jest utrzymywanie produktu przez krotki okres, gdy koszt finansowania jest niewielki.
Ryzyko wezwania do uzupełnienia depozytu (margin call)
Ryzyko margin call to czwarte najczęstsze ryzyko. Produkt lewarowany utrzymywany na depozycie zabezpieczającym (margin), a nie jako w pełni sfinansowana pozycja, podlega margin call, jeśli pozycja poruszy się przeciwko traderowi. Margin call uruchamia się na poziomie wymaganego depozytu utrzymaniowego (maintenance margin), a trader zostaje poproszony o wpłacenie dodatkowych środków, zamknięcie części pozycji lub obie te czynności. Jeśli trader nie zareaguje, Broker zamyka pozycję po najgorszej dostępnej cenie, utrwala stratę i pobiera opłatę.
Ryzyko margin call jest najbardziej dotkliwe na szybko zmieniającym się rynku, gdzie pozycja może przejść przez poziom margin call, zanim trader zdąży zareagować. Wymuszone zamknięcie utrwala stratę, a odzyskanie nie jest możliwe z zamkniętej pozycji. Trader zostaje z mniejszym rachunkiem i gorszym obrazem sytuacji rynkowej.
Rozwiązaniem jest dobieranie rozmiaru pozycji do maintenance margin, a nie do initial margin. Trader, który dobiera rozmiar pozycji wyłącznie do initial margin, nie ma bufora na lukę (gap), a luka uruchamia margin call. Trader, który dobiera rozmiar pozycji z buforem na 20% lukę w stosunku do pozycji, ma bufor na większość luk, a margin call jest mniej prawdopodobne.
Pułap behawioralny
Pułap behawioralny jest piątym najczęstszym ryzykiem i najtrudniejszym do opanowania. Trader, który ma zysk na pozycji lewarowanej, niechętnie realizuje zysk, ponieważ zwrot wydaje się zbyt mały w stosunku do dźwigni. Trader, który ma stratę na pozycji lewarowanej, niechętnie akceptuje stratę, ponieważ strata wydaje się zbyt duża jak na transakcję. W efekcie pozycja jest utrzymywana zbyt długo w obu kierunkach, często z dokupywaniem do pozycji w najgorszym momencie.
Pułap behawioralny jest najczęstszym powodem, dla którego małe straty stają się dużymi stratami. Trader, który zamyka lewarowaną pozycję na stopie, ponosi stratę i przechodzi do kolejnej transakcji, wykorzystuje dźwignię poprawnie. Trader, który przesuwa stop, dokłada do pozycji i obserwuje, jak strata rośnie, wykorzystuje dźwignię nieprawidłowo, a to właśnie on jest narażony na dużą stratę.
Rozwiązaniem jest wyznaczenie celu i stopu przed otwarciem transakcji oraz przestrzeganie ich, gdy cena je osiągnie. Dyscyplina jest taka sama jak w przypadku pozycji niewykorzystującej dźwigni, ale stawki są wyższe. Trader korzystający z dźwigni powinien być bardziej zdyscyplinowany, a nie mniej, a to właśnie dyscyplina jest jedynym sposobem, aby sprawić, że dźwignia zadziała na korzyść tradera.
Powiązane zasoby
Od czego zacząć
Jeśli oceniasz produkt lewarowany dla swojego portfela, najbardziej przydatnymi cechami do porównania są wskaźnik dźwigni, polityka dziennego resetu, koszt finansowania oraz wymóg dotyczący depozytu zabezpieczającego (maintenance margin). Nasze porównanie brokerów pokazuje dostępną dźwignię u każdego brokera oraz regulator, który nadzoruje konto, dzięki czemu możesz zrozumieć, jaki jest koszt i poziom ryzyka, zanim określisz rozmiar pozycji.